 Ferdinand Bakker, Paul Westrate en Hein Mars ontmoetten. De naam
van de groep was eerst Treshold Fear, maar deze naam werd later
ingeruild voor Alquin. Alquin was het klooster waar de musici
oefenden.
Het veelbelovende debuutalbum Marks verscheen
in 1972. Het symfonische rockalbum laat naast klassieke
invloeden ook elementen uit de jazz horen. The Mountain Queen,
het tweede album dat verscheen in 1973, betekende de doorbraak
van de groep op nationaal niveau. Het album was geproduceerd
door Derek Lawrence. Lawrence werkte ook met Deep Purple. De
opnames voor The Mountain Queen vonden plaats in Londen. Op het
Pinkpop festival viel Alquin tussen de buitenlandse groepen
altijd in positieve zin op. De groep trad in het buitenland op
als supportact van ondermeer Golden Earring en The Who.
Eind 1974 worden enkele groepsleden gewisseld. Job Tarenskeen
neemt de plaats van drummer Paul Westrate in. Paul verlaat de
groep. Als zanger treedt Michiel van Dijk (bekend van Ekseption
en Brainbox) toe. In 1975 verschijnt het derde album Nobody Can
Wait Forever. Hoewel het album ook in de Verenigde Staten werd
uitgebracht, ging de geplande tournee niet door.
Voor de
opnamen van Best Kept Secret in 1976 verving Hein Mars bassist
Jan Visser. Het album is niet zo sterk als de voorgangers. Op On
Tour uit 1976 is duidelijk te horen uitstekend hoe Alquin live
kon klinken. In 1977 viel het doek voor Alquin en het zal 2003
duren voordat de band weer samen komt, in Nederland op tournee
gaat met als gevolg een dijk van een Live DVD.
Alquin in
terug en dat blijkt overduidelijk uit de in 2005 verschenen
album Blue Planet. In 2007 toert de groep weer door Nederland.
Als waren zij nooit weggeweest.
In 2009 brengt Alquin een
nieuwe CD uit: Sailors & Sinners. Een must voor de liefhebbers! |
1972 Marks
1973 Mountain Queen
1975 Nobody Can Wait
Forever
1976 Best Kept Secret
1976 Ont Tour [Live]
1977
Crash [The Best Of]
2003 Ome More Night [Live]
2005 Blue
Planet
2005 The Ultimate Collection 3CD
2009 Sailors &
Sinners |
